+ - x
 » از همین شاعر
1 چگونه راه میدهی
2 زنده گی
3 ای آتش خموش شده در میان دود
4 مادر
5 سوار نور
6 بی تو بسیار گریه کردم
7 خلوت شاعرانه ام هوس است
8 تردید
9 تبار من
10 زمین برفی پاکم پر از جوانه شوم

 » بیشتر بخوانید...
 گر عشق بزد راهم ور عقل شد از مستی
 باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد
 خداوندا زکات شهریاری
 مبارک باد آمد ماه روزه
 چو آب آهسته زیر که درآیم
 اشک گلگون
 آتشک! آخر دمیدی، ابر تا باران شدی
 دل که تصویر تورا ثانیه یی یاد آورد
 پادگان
 پوستین چپه

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

شب مرا در پرده های قصه خواند
قصه پایم را به کوی غم کشاند

دستهای نور در شب لانه بست
خانه کرد اندوه در جانم نشست

وای من فرزند تنهایی شدم
همصدای بی هم آوایی شدم

صبح ازذات کدورت زاده شد
مرگ تنها رهرو این جاده شد

مادرم بر صبح چشمی باز کرد
دیده بربست و سفر آغاز کرد

پوشش تن را رها کرد و گذشت
از بساط بی بساط سر گذشت

دستهایش از نوازش باز ماند
دیده اش از هُرم خواهش باز ماند

نه شتابی از پی دیدار ها
در نگاهش، از پی پندار ها

دیده اش را خالی از دیدار کرد
پشت بر ما روی بر دیوار کرد

رفت تا خورشید را مادر شود
خاک را در بر کشد، تا زر شود

در غروبت روز ما بیگاه شد
روز در خود تاب خورد و چاه شد

ما فرو رفتیم با دلو صدا
با صدای سوگوار بی نوا

ریشه ی فریاد ما در نیستان
در سکوت ریشه میکرد آشیان

ما شکست موج وار و پر صدا
بی تویی، درگریه دارد موج ها

آه مادر، خانه را شب ساختی
بی حضورت، تاب را تب ساختی

ای حضورت جاری شعر و سرود
بی تویی در خوا ب های ما نبود

زندگی در چشم هایت می شگفت
دیده چون بستی بگو هستی چه گفت؟

گفت :از تو" چشم یاری داشتم
خود غلط بود آنچه من پنداشتم"

یار من بودی دریغا، میروی؟
همرکاب این رقیبم می شوی؟

مرگ را با تو چه پیوند و قرار
ای مرا آیینه دار آیینه دار!

گفت هستی از زبان ما ترا؟
کای نماد روشن هستی کجا؟


ای دریغا تو پری و مرگ دیو
تندر سوگ توام من،پر غریو


وای مادر، سر به صحرا می نهم
سنگ بر سر میزنم تا وا رهم


تا بترکد سنگ تا سینا شود
جلوه گاه گفتگوی ما شود


من خدا را در صدایت یافتم
لابلای حرفهایت یافتم

تو چراغ راه و من رفتن شدم
با تو رفتم آنقدر تا من شدم

شوق رفتن در تن من زنده بود
مرگ اما آن چراغم را ربود

بوسه ها بر گونه ام آید فرو
با صدای گریه ها با های و هو

می تند دور تن من دستها
کودکانم اشک ریزان همسرا

اشک های کودکانم جوشنم
عشقها شان میتند دور تنم


کودک من! وای بی مادر شدم
تاج من افتاد و بی افسر شدم

شب رسید و ختم قرآن و دعا
رفت مادر، نیست مادر ای خدا

کفش ها دهلیز را پر می کنند
واژه ها سیر تواتر می کنند

گوش هایم از صدا پر می شوند
من نمیدانم چرا پر می شوند

مادرم را گور سردی برده است
یک صدای گفت: مادر مرده است

می زنم فریاد بیدارم کنید
رفته ام از هوش، هشیارم کنید


تا کنون ۱ دیدگاه بر این سروده نوشته شده است   پنهان نمودن

میرویس احمدی:

احترامت مجداد خدمت خانم حمیرا نکهت دستګیرزاده
بند یکی از علاقمندان است که همیشه دلبند اشعار شعار شما میباشد که از اشعار اموزنده شما بسیار زیاد آ موخته و پند ګرفته ام




 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *