+ - x
 » از همین شاعر
1 لبت انجیر خُلم و توتِ یاقوتی خنجان را

 » بیشتر بخوانید...
 به ما ای لاله خود را وانمودی
 خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن
 مرا در دل همی آید که من دل را کنم قربان
 گر علم خرابات تو را همنفسستی
 تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من
 هله ای کیا نفسی بیا
 شاه ما باری برای کاهلان
 خزف و گهر
 چو اشک اندر دل فطرت تپیدم
 سری نبود به وحشت ز بزم جستن ما را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

لبت انجیر خُلم و توتِ یاقوتی خنجان را
خجالت میدهد،دختر زبانت قند بغلان را
روایت می کند صد کهکشان خورشید از چشمت
نگاهت صد خُمستان مستیِ انگور پروان را
تو چون نوروز های آریایی نور بارانی
تو می آیی ومی پاشد نفسهایت بهاران را
شمالک میشود،عطر گل شب بوی میپیچد
به یکسو میزنی از ناز تا زلف پریشان را
تو را من دوست میدارم تو را پیش از هزاران سال
ببین، باور نداری جای جای بلخ ویران را
نوشتم در تمام تاقها نام تو را تنها
و از عکس تو کَندم نقش،گل های هر ایوان را
پرستیدم به یاد چشم هایت مِهر را روزی
زمانی رفتم آتشگاه، یاد آن نگاهان را
هزاران سال نوری دور تر هم، هرکجا باشم
تو را عاشق ترین استم، تو خوشیدِ خراسان را

پی نوشت (شایان فریور):

خُلم: شهرستانی از از توابع استان بلخ است، که با میوه انجنیر شهره است
خنجان: شهرستانی از توابع استان بغلان، که توت آن بیشتر شهرت دارد.
قند بغلان: اشاره به فابریکه تولید قند است که در استان بغلان موقعیت دارد.
پروان: استان پروان که در تولید انگور در تمام افغانستان صاحب نام است .


پیوند: دو نکته در یک باب


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *