+ - x
 » از همین شاعر
1 سبدها
2 رومئو پرنده است و ژولیت سنگ
3 نغمه ی خوابگرد
4 ترانه ی میدان کوچک
5 ترانه ی آب دریا
6 غزل بازار صبحگاهی
7 آی!
8 نغمه
9 ورای جهان
10 مرثیه برای «ایگناسیو سانچز مخیاس»

 » بیشتر بخوانید...
 گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من
 نگارا تو گلی یا جمله قندی
 ای سوخته یوسف در آتش یعقوبی
 نه آن شیرم که با دشمن برآیم
 رو قرار از دل مستان بستان
 هر روز پری زادی از سوی سراپرده
 دل در همه حال تکیه گاه است مرا
 نه آتش های ما را ترجمانی
 گر ساعتی ببری ز اندیشه ها چه باشد
 ای پسته ی دهانت شیرین و انگبین لب

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

(سه ویل)

١

بچه ی زیبای جگنی نرم
فراخ شانه، باریک اندام،
رنگ و رویش از سیب شبانه
درشت چشم و گس دهان
و اعصابش از نقره ی سوزان -
از خلوت کوچه می گذرد.
کفش سیاه برقی اش
به آهنگ مضاعفی که
دردهای موجز بهشتی را می سراید
کوکبی های یکدست را می شکند.

بر سرتاسر دریا کنار
یکی نخل نیست که بدو ماند،
نه شهریاری بر اورنگ
نه ستاره یی تابان در گذر.
چندان که سر
بر سینه ی یشم خویش فروافکند
شب به جست وجوی دشت ها بر می خیزد
تا در برابرش به زانو درآید.

تنها گیتارها به طنین درمی آیند
از برای جبریل، ملک مقرب،
خصم سوگند خورده ی بیدبُنان و
رام کننده ی قُمریکان.
هان، جبریل قدیس!
کودک در بطن مادر می گرید.
از یاد مبر که جامه ات را
کولیان به تو بخشیده اند.

٢

سروش پادشاهان مجوس
ماه رخسار و مسکین جامه
بر ستاره یی که از کوچه ی تنگ فرا می رسد
در فراز می کند.
جبریل قدیس، مَلِک مقرب،
که آمیزه ی لبخنده و سوسن است
به دیدارش می آید.
بر جلیقه ی گلبوته دوزی اش
زنجره های پنهان می تپند
و ستاره گان شب
به خلخال ها مبدل می شوند.

- جبریل قدیس
اینک، منم
زنی به سه میخ شادی
مجروح!
بر رخساره ی حیرت زده ام
یاسمن ها را به تابش درمی آوری.

- خدایت نگهدارد ای سروش
ای زاده ی اعجاز!
تو را پسری خواهم داد
از ترکه های نسیم زیباتر.

- جبریلک عمرم، ای
جبریل نی نی چشم های من!
تا تو را بَرنشانم
تختی از میخک های نو شکفته
به خواب خواهم دید.

- خدایت نگه دارد ای سروش
ای ماه رخساره و مسکین جامه!
پسرت را خالی خواهد بود و
سه زخم بر سینه.

- تو چه تابانی، جبریل!
جبریلک عمر من!
در عمق پستان هایم
شیر گرمی را که فواره می زند احساس می کنم.

- خدات نگهدارد ای سروش
ای مادر صد سلاله ی شاهی!
در چشم های عقیم ات
منظره ی سواری
رنگ می گیرد.



بر سینه ی هاتف حیرت زده
آواز می خواند کودک
و در صدای ظریف اش
سه مغز بادام سبز می لرزد.

جبریل قدّیس از نردبانی
بر آسمان بالا می رود
و ستاره گان شب
به جاودانه گان مبدل می شوند.


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *